Zobacz dowolny dźwięk jako widmo na żywo.

Pokazuje, jakie częstotliwości są obecne w dźwięku i jak głośna jest każda, w tej chwili. Tam gdzie Twoje uszy i oscyloskop widzą jeden połączony przebieg poruszający się w czasie, analizator rozkłada tę falę na jej składniki częstotliwościowe za pomocą FFT i kreśli je od niskich (lewo) do wysokich (prawo). Niski pomruk siedzi po lewej, talerz lub głoska „s” po prawej, a czysty ton pojawia się jako pojedynczy szczyt. To różnica między usłyszeniem akordu a zobaczeniem każdej nuty, która go tworzy.

To trzy widoki tego samego dźwięku na żywo. Słupki pokazują widmo częstotliwości w tej chwili — ile energii jest w każdym paśmie — i najlepiej nadają się do wyłapywania szczytów, przydźwięku i balansu tonalnego. Oscyloskop pokazuje surowy przebieg w domenie czasu, dobry do zobaczenia kształtu, okresu i przesterowania fali. Spektrogram kreśli częstotliwość pionowo wobec czasu poziomo i przewija, z jasnością dla głośności, byś mógł obserwować, jak dźwięk ewoluuje — idealny do śledzenia przemiatania, melodii lub utrzymującego się gwizdu.

To kompromis między szczegółem częstotliwości a szybkością. Duża FFT (4096 lub 8192) tworzy wąskie biny, więc rozdziela bliskie tony i rozwiązuje bas znacznie lepiej — wybierz ją do strojenia, polowania na przydźwięk lub badania akordu. Mała FFT (1024) reaguje szybciej i namierza szybkie transjenty jak uderzenia perkusji, ale zlewa sąsiednie częstotliwości. 2048 to rozsądna wartość domyślna. Ponieważ szerokość każdego binu to częstotliwość próbkowania podzielona przez rozmiar FFT, podwojenie FFT połowi szerokość binu i podwaja rozdzielczość.

Zagraj podejrzany sygnał (albo po prostu pozwól, by brzęczące urządzenie było słyszalne) i przełącz na Słupki lub Spektrogram. Przydźwięk sieciowy pojawia się jako ostry jak brzytwa, twardy jak skała szczyt przy 50 Hz w większości krajów lub 60 Hz w Ameryce Północnej, zwykle z mniejszymi harmonicznymi przy 100/120 Hz, 150/180 Hz i wyżej. Większy rozmiar FFT ułatwia namierzenie dokładnej częstotliwości. Po zidentyfikowaniu przydźwięk to niemal zawsze problem okablowania lub uziemienia — przełóż kable z dala od zasilaczy, spróbuj innego gniazdka lub użyj izolatora pętli masy.

Tak, do szybkiego sprawdzenia. Zagraj pojedynczą utrzymaną nutę i odczytaj częstotliwość szczytową i jej najbliższą nutę w odczycie — podstawa to najniższy silny szczyt. Przydaje się do potwierdzenia, że struna jest z grubsza nastrojona, lub nazwania nieznanej wysokości. Do poważnego strojenia użyj dedykowanego tunera lub naszego generatora tonów jako wysokości odniesienia, bo analizator widma czyta do szerokości binu, a nie z dokładnością do ułamka centa, do jakiej zbudowany jest tuner.

Nie. Analizator odczytuje tylko sygnał mikrofonu na żywo, by obliczyć i narysować widmo — nic nie jest przechwytywane, zapisywane ani wysyłane, i nie ma konta ani logowania. Dźwięk nawet nie dociera do Twoich głośników, dlatego nie ma sprzężenia. Gdy zamkniesz lub odświeżysz stronę, mikrofon jest zwalniany i nic nie zostaje. Całe przetwarzanie dzieje się na Twoim urządzeniu przez wbudowane Web Audio API przeglądarki.

Widok słupkowy używa logarytmicznej osi częstotliwości, więc każda oktawa — podwojenie częstotliwości — zajmuje tę samą szerokość. Tak słyszymy wysokość: skok z 100 do 200 Hz brzmi jak ten sam dystans muzyczny co 1000 do 2000 Hz, choć jeden obejmuje 100 Hz, a drugi 1000 Hz. Oś liniowa upchnęłaby całą muzycznie ruchliwą treść niskich i średnich do lewej krawędzi i zmarnowała prawą połowę na ledwie słyszalne wysokie, więc oś logarytmiczna pasuje do percepcji i czyni wyświetlacz znacznie użyteczniejszym.