Przetestuj każdy głośnik w zestawie surround.

Prawie zawsze downmiks. Jeśli wyjście Twojego systemu jest ustawione na „Stereo”, albo ścieżka dźwiękowa filmu jest stereo, wszystko jest składane w dwa przednie głośniki, niezależnie od tego, ile jest podłączonych. Ustaw wyjście systemu na urządzenie surround (i skonfiguruj je na 5.1/7.1), potem upewnij się, że źródło wysyła ścieżkę wielokanałową. Szczególnie przeglądarki często miksują w dół, dlatego ten test przełącza się na prawdziwe kierowanie na kanał tylko wtedy, gdy system zgłasza sześć lub więcej kanałów wyjściowych.

Częściowo. Soundbar zwykle przedstawia się systemowi jako urządzenie stereo lub wirtualny surround, więc przeglądarka widzi dwa kanały i ten test działa w trybie wirtualnym. To wciąż potwierdza, że listwa wydaje dźwięk i że ustawienie lewy/prawy/centralny działa, ale nie może zweryfikować dyskretnych głośników tylnych, które listwa symuluje przez kształtowanie wiązki lub bezprzewodowe satelity. Do prawdziwego testu dyskretnego potrzebujesz systemu, który system udostępnia jako autentyczne wyjście wielokanałowe.

Web Audio może wysłać tylko tyle kanałów, ile zgłasza wybrane urządzenie wyjściowe. Jeśli to urządzenie jest ustawione na stereo — albo jest z natury stereo, jak większość laptopów, słuchawek i Bluetooth — maksimum to dwa kanały i prawdziwy surround jest niemożliwy. Przełącz wyjście systemu na amplituner lub kartę dźwiękową skonfigurowaną na 5.1/7.1 i odśwież. Panel faktów pokazuje maksymalną liczbę kanałów, jaką wykrył, byś potwierdził, co jest dostępne.

Optyczne (TOSLINK/S/PDIF) ma ograniczone pasmo: niesie skompresowane 5.1 (Dolby Digital, DTS), ale nie pełne nieskompresowane 5.1/7.1 ani formaty obiektowe jak Atmos. HDMI ma znacznie większe pasmo i niesie nieskompresowane wielokanałowe PCM, formaty bezstratne i Atmos. Do wszystkiego poza skompresowanym 5.1 — i dla najczystszego sygnału — użyj HDMI między źródłem, amplitunerem i wyświetlaczem.

Centralny niesie większość dialogu, a kilka rzeczy może go stłumić: niski poziom korekty centralnego na amplitunerze, agresywny tryb „normalizacji dialogu” lub „nocny”, albo układ głośników, który nie wymienia centralnego. Podnieś poziom centralnego w korektach kanałów amplitunera, wyłącz tryby nocne/kompresji i potwierdź, że Twoja konfiguracja głośników zawiera centralny. Jeśli węzeł centralny tutaj gra wyraźnie, ale filmy nadal grzebią dialog, to ustawienie amplitunera, nie głośnik.

To znaczy, że Twoje głośniki i kierowanie kanałów są w porządku, a problemem jest źródło. Sprawdź, czy wybrałeś ścieżkę audio 5.1 lub 7.1 (wiele płyt i streamów domyślnie ustawia stereo), i ustaw odtwarzacz na bitstream/passthrough, by amplituner dekodował format surround, zamiast by odtwarzacz miksował w dół. Aplikacje streamingowe też blokują surround za wyższymi pakietami i konkretnymi urządzeniami — sprawdź, czy tytuł faktycznie oferuje ścieżkę surround.

LFE to dedykowany kanał efektów niskiej częstotliwości — „.1” w 5.1 — niosący głęboki bas jak eksplozje i pomruk, mniej więcej 20–120 Hz, do subwoofera. Ściśle rzecz biorąc nie potrzebujesz suba: przy zarządzaniu basem tę treść można przekierować do pełnozakresowych przednich głośników ustawionych na „duże”. Ale małe głośniki nie odtworzą jej czysto, więc subwoofer jest mocno zalecany. Węzeł LFE tutaj gra ton 40 Hz — poczujesz go tak samo, jak usłyszysz.

To zależy od Twojego pokoju. 7.1 dodaje dwa tylne głośniki za miejscami siedzącymi, co poprawia poczucie otoczenia w większych pokojach, gdzie boczne surroundy nie mogą pokryć też tyłu. W małym lub średnim pokoju z siedzeniami blisko tylnej ściany 5.1 często brzmi niemal identycznie, bo nie ma przestrzeni, by oddzielić surround i tylne. Jeśli gonisz za immersją w większym pokoju, oparty na wysokości Atmos zwykle dodaje więcej niż dodatkowe kanały na wysokości ucha.