Generuj dowolny ton, od 20 Hz do 20 kHz.

440 Hz to międzynarodowy standard strojenia — dźwięk A nad środkowym C (A4), wysokość, do której stroi orkiestra, i odniesienie dla A = 440 w niemal każdym nowoczesnym oprogramowaniu muzycznym. Odtwórz je tutaj jako stabilne odniesienie, by nastroić instrument ze słuchu, albo jako kotwicę dla odczytu nuty. Niektóre zespoły stroją nieco wyżej (A = 442 lub 443 Hz) dla jaśniejszego brzmienia; te ustawisz dokładnie przyciskami ±1 Hz.

528 Hz to jedna z „częstotliwości Solfeggio”, sprzedawana jako leczniczy lub „cudowny” ton, rzekomo naprawiający DNA. Nie ma naukowych dowodów na żadne z tych twierdzeń — fizycznie to po prostu ton mniej więcej pół tonu nad C5, z natury nie różniący się od żadnej innej częstotliwości. Jest zawarty jako preset, bo ludzie go wyszukują, a sinus 528 Hz jest całkiem przyjemny do słuchania. Ciesz się nim jako dźwiękiem, nie lekarstwem.

Słyszenie wysokich częstotliwości słabnie z wiekiem (prezbiakuzja) i z kumulującą się ekspozycją na hałas. Większość dzieci słyszy niemal do 20 kHz; w połowie trzeciej dekady życia wiele osób kończy około 17 kHz, a przy 50 pułap często wynosi 12–14 kHz. To całkowicie normalne i zwykle niezauważalne w codziennym życiu. Jeśli ton gra (odczyt go pokazuje, a przebieg się rusza), ale nic nie słyszysz przy wysokich częstotliwościach, Twoje głośniki mogą po prostu nie odtwarzać tego zakresu — wypróbuj test słuchu lub test wieku słuchu na słuchawkach.

Tak, jeśli jesteś nieostrożny z głośnością. Długotrwały czysty ton jest groźniejszy niż muzyka przy tym samym wskazaniu miernika, bo cała energia siedzi na jednej częstotliwości i nic jej nie maskuje. Głośne, ciągłe wysokie tony mogą przegrzać i zniszczyć głośniki wysokotonowe; głośny głęboki bas może wybić z zawieszenia mały niskotonowy. Utrzymuj głośność umiarkowaną, nie zostawiaj głośnego tonu na skrajnościach na długo i nigdy nie podkręcaj fali prostokątnej ani piły — niosą one o wiele więcej energii niż sinus przy tym samym ustawieniu.

Bo fala prostokątna to nie jedna częstotliwość — to podstawa plus wysoki stos harmonicznych nieparzystych (3×, 5×, 7×… wysokość). Te harmoniczne Twoje ucho odczytuje jako „brzęczenie”. Piła brzmi jeszcze ostrzej, bo zawiera każdą harmoniczną, nie tylko nieparzyste. Jeśli chcesz czystej pojedynczej częstotliwości do testów lub strojenia, użyj fali sinusoidalnej; bogatsze fale są do pokazów barwy i brzmień syntezatorowych.

Małe głośniki fizycznie nie potrafią poruszyć wystarczająco dużo powietrza, by odtworzyć głęboki bas, więc ich wyjście stromo opada poniżej mniej więcej 100–150 Hz. Przy 30 Hz możesz usłyszeć słabe harmoniczne lub mechaniczne brzęczenie zamiast gładkiego tonu — albo nic. To ograniczenie przetwornika, nie usterka i nie sprawka generatora. Dobre słuchawki lub subwoofer odtworzą niskie tony; test basów jest zbudowany właśnie do znajdowania dolnej granicy niskich częstotliwości systemu.

Odtwórz wysokość odniesienia — 440 Hz (A4) to zwykły punkt startu — i dostosuj strunę lub stroik, aż dudnienie między Twoją nutą a tonem zniknie; stały, wolny od dudnień unison oznacza, że jesteś nastrojony. Dla innych nut zmieniaj częstotliwość, aż odczyt pokaże żądaną nutę z odchyłką 0 centów, potem ją dopasuj. Wolne „dudnienie”, które słyszysz, gdy dwie bliskie wysokości dryfują, to najczulsza wskazówka strojenia, jaka istnieje.

Nie. Czysty ton to pojedyncza częstotliwość sinusoidalna; nuty muzyczne i głosy to częstotliwość podstawowa plus dziesiątki harmonicznych, plus narastanie i wybrzmiewanie w czasie. Dokładnie ten bogaty charakter demonstruje wybór kształtu fali — te same 440 Hz to czysty gwizd jako sinus i brzęczący stroik jako piła. Czyste tony są idealne do pomiarów i strojenia właśnie dlatego, że nie zawierają nic poza ustawioną częstotliwością.